Umut Kaplı

Hava kapalı. Küçük bir pencere önünde yolu gözlüyor usulca gözlerim. Pencerenin önünde solgun duran bir çiçek, kimsesizce uzakları izliyor ben gibi biçare. Gözyaşlarına yeniden yeşermeyi bekler gibi. Öylesine durgun ki...


Küçük bir çocuk, elleri yanaklarına asılı, kafası cama dayalı bir umut renginde izliyor ufukları. Düşlüyor hayalleri. Dışarıda öylesine ıssız bir sessizlik... İçimdeki gibi öylesine yorgun düşercesine, kar taneleri anımsatıyor kendimden benliğin penceresini. Beyaza bürünen yollara, yeşermekte olan bir çiçeğe, yetişmekte olan bir çocuğa, unutmaya yeniden umut bulmaya çalışan bir acize benzer, öykü gibi ruhum.


Bedenden çıkmış yürüyor. Peşinden istemsizce sürüklüyor, nerede biteceği belli olmayan bir yola. Bitiyor gibi görünen ama asla bitmeyecek bir yol…

İçinde ne de acizane kaldı, yorgunluğa bürünen kar tanelerini yakalamaya çalışan küçük çocuk.

Sevinç dolu yağan kar yoğunluğunda mutluluğu yakalar gibi…


Bazen umut bile üşütüyor çocuk.


Emre Gölgül


4 yorum

Son Paylaşımlar

Hepsini Gör

Sırasıyla